2012 05 09 66 Jaar geworden
2012 05 09 Morbach 66 Jaar geworden
De afgelopen tijd heb ik veel gedaan, maar weinig geschreven. Dat heeft te maken met de gecompliceerdheid van het bewerken van mijn weblog, waarover ik in het vorige chapiter schreef. Ik ben er nog niet uit,
de communicatie met de provider verloopt erg stroef, het lijkt alsof we langs elkaar heen schrijven, want telefoneren is er (nog niet) bij. Maar hopelijk wordt het nog eens beter...
Eind april ben ik weer eens met Tim op stap gegaan, richting Hattem, daar is altijd veel te zien.
Hier is het kanaal dat van de jachthaven naar de IJssel stroomt, aan de overkant daarvan kun je tot de punt lopen waar kanaal en IJssel samenkomen, van waar je de mooie, rode brug kunt zien.
Aan het begin van dat kanaal liggen de vracht-schepen, achter de brug die je ziet begint het kanaal naar Apeldoorn waar je heerlijk op kunt roeien, als je die tak van sport meester bent. Want ik was er eens met Tim en broer Max en toen bleek de sterke wind toch heel wat tegenstroom te veroorzaken, waardoor het stevig werken was. De jongens vonden dat leuk, ik behield toen het stuur en het overzicht (is ook belangrijk).
Een weekje later troffen we in Westenholte dit bruin-witte paard, dat net een paar dagen daarvoor een zwart veulen had geworpen; ze zagen er een beetje melancholiek uit, de moeder vrat van ellende een houten hek op. Is dat normaal na een paardenbevalling? Trouwens wonderlijk dat een wit-bruine merrie een zwart veulen krijgt. Is dan de vader zwart geweest, of kan dat zwart al enige generaties daarvoor erin zijn geslopen?
Eind april ben ik naar Morbach gegaan, met de trein, om daar bij een vriendin mijn 66-ste verjaardag te vieren. Niets aan de hand, fluitje van een cent, je wordt gewoon een dagje ouder! Ans is vanuit Nederland naar de Duitse Hunsrück in de buurt van Trier verhuisd om haar dochter te kunnen helpen, die Falabella's fokt. Dat zijn oeroude minipaardjes, die in
Argentinië herontdekt zijn en waarvan de kenmerken, maten en verhoudingen zeer nauw luisteren om aan de stamboom-eisen te kunnen voldoen. Ze hebben er 15, 2 officiële hengsten, 5 juniorhengsten, die hun kunnen nog moeten bewijzen en 8 merries, al dan niet al moeder geworden.
Het is daar een vrolijke bedoening, waar veel tijd, zorg en aandacht aan worden besteed. Het begint met het voeren op gezette tijden, 4 - 5 keer per dag en even zo vaak het verwijderen van de paardenkeutels om wormgevoeligheid zo veel mogelijk te reduceren. De stallen moeten geveegd en op gezette tijden als het weer dat toestaat mogen de paarden naar buiten in de wei of paddock om van de zon te genieten. Ook dat is een tijdrovend
karweitje. De paddock is een omheinde ruimte, waar de bodem bedekt is met houtvezels, waar dus geen gras groeit. Dit om te voorkomen dat de paardjes zich dik en rond eten, want dat doen ze die rakkers.
De boerderij van Ans en haar dochter ligt op de berg, zodat je naar alle kanten een boeiend zicht hebt op de landerijen en het dorp Weiperath, dat onder het bestuur van Morbach valt.
Toen ik er was moesten er twee hengstjes verhuizen, om plaats te maken voor een nieuwe hengst die begin mei vanuit Nederland opgehaald moest worden, terwijl een eigen hengst (tweede in rang) in Nederland afgeleverd
zou worden om daar enige merries gelukkig te maken, met nieuwe veulens als gevolg. Het verhuizen was een heel gedoete, want daarvoor en daarna moesten de stallen goed schoongemaakt worden. Daarom werden de junioren naar een lege wei, dit keer met gras, gebracht, terwijl de schoonmaak-werkzaamheden plaats vonden. Op deze foto kun je zien hoe mini de paarden zijn, maar ze zijn erg pittig; Ans en haar dochter hadden hun handen er vol aan.
Later werd een zwarte junior gelongeerd om te tonen hoe mooi het diertje is; het wilde best wel even show lopen en speelde heel fel met zijn stalgenoten, die daar erg van onder de indruk waren.
Het weer was fris en grijs, maar op een gegeven ogenblik werd het dan toch zonnig met mooie wolkenpartijen, die ik meteen heb vastgelegd.
Tussen de werkzaamheden door hadden we de tijd om de omgeving te verkennen en kwamen zo bij een prachtig gerestau
reerde oude hoeve, waar veel producten en werkwijzen van vroeger te proeven en te zien waren. Jammer voor ons was de hoeve in verband met een verjaardag gesloten. Nou ja, de buitenkant was ook mooi. Kijkt u zelf maar!
Maar aan alles komt een eind, ik mocht/moest weer naar huis en kon daarvoor de trein uit Trëst nemen. Die bracht me in ruim twee uur naar
Keulen, waar ik alle tijd had om over te stappen en de stationshal te verkennen. Het rook er nogal viezig naar de vele worst, brood, kebab en andere vreettentjes, die onmisbaar lijken. Ik houd niet zo van die grote bouwsels en massa's mensen en ben dus op het vertrekperron gaan zitten om te zien wat er langs kwam. Tegenover was genoeg te zien, op rechts een stukje van de boogbrug over de Rijn en allerhande bouwsels, waarvan mij de aard volkomen ontging. Ik was dan ook erg blij toen na 20 minuten de trein naar MönchenGladbach vertrok. 
Dat is een open station, waar een frisse wind doorheen waait. Daar kon ik ontspannen de boel bekijken en zag opeens mijn eigen spiegelbeeld in een voor me staande, wachtende trein. Dan is een foto zeer snel gemaakt, toch?
Ik geef toe dat het vaag is, maar niet geschoten is altijd mis.
Ik zal een dezer dagen weer eens naar mijn fotograaf gaan en mijn camera laten scherp stellen, anders moet ik een zwaarder type kopen. Wellicht is de aanschaf van een nieuwe computer ook aangebracht, want deze is al acht jaar oud, weliswaar aangevuld, schoongemaakt en opgepoetst, maar het beestje vertoont toch wel veel zwakheden.
Misschien dat daarmee dan de kwaliteit van mijn blog met sprongen omhooggaat. Maar eerst sparen voor een nieuwe computer... Hebt u wellicht nog liggende gelden? Ik vraag maar...
Voor vandaag houd ik het voor gezien, ik ben al heel blij dat de verslaggeving voor zover is gelukt!
Mag ik zeggen tot een volgende keer?
Vriendelijke groeten,
Hanne Lore
De afgelopen tijd heb ik veel gedaan, maar weinig geschreven. Dat heeft te maken met de gecompliceerdheid van het bewerken van mijn weblog, waarover ik in het vorige chapiter schreef. Ik ben er nog niet uit,
de communicatie met de provider verloopt erg stroef, het lijkt alsof we langs elkaar heen schrijven, want telefoneren is er (nog niet) bij. Maar hopelijk wordt het nog eens beter...Eind april ben ik weer eens met Tim op stap gegaan, richting Hattem, daar is altijd veel te zien.
Hier is het kanaal dat van de jachthaven naar de IJssel stroomt, aan de overkant daarvan kun je tot de punt lopen waar kanaal en IJssel samenkomen, van waar je de mooie, rode brug kunt zien.
Aan het begin van dat kanaal liggen de vracht-schepen, achter de brug die je ziet begint het kanaal naar Apeldoorn waar je heerlijk op kunt roeien, als je die tak van sport meester bent. Want ik was er eens met Tim en broer Max en toen bleek de sterke wind toch heel wat tegenstroom te veroorzaken, waardoor het stevig werken was. De jongens vonden dat leuk, ik behield toen het stuur en het overzicht (is ook belangrijk).Een weekje later troffen we in Westenholte dit bruin-witte paard, dat net een paar dagen daarvoor een zwart veulen had geworpen; ze zagen er een beetje melancholiek uit, de moeder vrat van ellende een houten hek op. Is dat normaal na een paardenbevalling? Trouwens wonderlijk dat een wit-bruine merrie een zwart veulen krijgt. Is dan de vader zwart geweest, of kan dat zwart al enige generaties daarvoor erin zijn geslopen?Eind april ben ik naar Morbach gegaan, met de trein, om daar bij een vriendin mijn 66-ste verjaardag te vieren. Niets aan de hand, fluitje van een cent, je wordt gewoon een dagje ouder! Ans is vanuit Nederland naar de Duitse Hunsrück in de buurt van Trier verhuisd om haar dochter te kunnen helpen, die Falabella's fokt. Dat zijn oeroude minipaardjes, die in
Argentinië herontdekt zijn en waarvan de kenmerken, maten en verhoudingen zeer nauw luisteren om aan de stamboom-eisen te kunnen voldoen. Ze hebben er 15, 2 officiële hengsten, 5 juniorhengsten, die hun kunnen nog moeten bewijzen en 8 merries, al dan niet al moeder geworden. Het is daar een vrolijke bedoening, waar veel tijd, zorg en aandacht aan worden besteed. Het begint met het voeren op gezette tijden, 4 - 5 keer per dag en even zo vaak het verwijderen van de paardenkeutels om wormgevoeligheid zo veel mogelijk te reduceren. De stallen moeten geveegd en op gezette tijden als het weer dat toestaat mogen de paarden naar buiten in de wei of paddock om van de zon te genieten. Ook dat is een tijdrovend
karweitje. De paddock is een omheinde ruimte, waar de bodem bedekt is met houtvezels, waar dus geen gras groeit. Dit om te voorkomen dat de paardjes zich dik en rond eten, want dat doen ze die rakkers.De boerderij van Ans en haar dochter ligt op de berg, zodat je naar alle kanten een boeiend zicht hebt op de landerijen en het dorp Weiperath, dat onder het bestuur van Morbach valt.
Toen ik er was moesten er twee hengstjes verhuizen, om plaats te maken voor een nieuwe hengst die begin mei vanuit Nederland opgehaald moest worden, terwijl een eigen hengst (tweede in rang) in Nederland afgeleverd
zou worden om daar enige merries gelukkig te maken, met nieuwe veulens als gevolg. Het verhuizen was een heel gedoete, want daarvoor en daarna moesten de stallen goed schoongemaakt worden. Daarom werden de junioren naar een lege wei, dit keer met gras, gebracht, terwijl de schoonmaak-werkzaamheden plaats vonden. Op deze foto kun je zien hoe mini de paarden zijn, maar ze zijn erg pittig; Ans en haar dochter hadden hun handen er vol aan.Later werd een zwarte junior gelongeerd om te tonen hoe mooi het diertje is; het wilde best wel even show lopen en speelde heel fel met zijn stalgenoten, die daar erg van onder de indruk waren.Het weer was fris en grijs, maar op een gegeven ogenblik werd het dan toch zonnig met mooie wolkenpartijen, die ik meteen heb vastgelegd.Tussen de werkzaamheden door hadden we de tijd om de omgeving te verkennen en kwamen zo bij een prachtig gerestau
reerde oude hoeve, waar veel producten en werkwijzen van vroeger te proeven en te zien waren. Jammer voor ons was de hoeve in verband met een verjaardag gesloten. Nou ja, de buitenkant was ook mooi. Kijkt u zelf maar! Maar aan alles komt een eind, ik mocht/moest weer naar huis en kon daarvoor de trein uit Trëst nemen. Die bracht me in ruim twee uur naar
Keulen, waar ik alle tijd had om over te stappen en de stationshal te verkennen. Het rook er nogal viezig naar de vele worst, brood, kebab en andere vreettentjes, die onmisbaar lijken. Ik houd niet zo van die grote bouwsels en massa's mensen en ben dus op het vertrekperron gaan zitten om te zien wat er langs kwam. Tegenover was genoeg te zien, op rechts een stukje van de boogbrug over de Rijn en allerhande bouwsels, waarvan mij de aard volkomen ontging. Ik was dan ook erg blij toen na 20 minuten de trein naar MönchenGladbach vertrok. Dat is een open station, waar een frisse wind doorheen waait. Daar kon ik ontspannen de boel bekijken en zag opeens mijn eigen spiegelbeeld in een voor me staande, wachtende trein. Dan is een foto zeer snel gemaakt, toch?Ik geef toe dat het vaag is, maar niet geschoten is altijd mis.
Ik zal een dezer dagen weer eens naar mijn fotograaf gaan en mijn camera laten scherp stellen, anders moet ik een zwaarder type kopen. Wellicht is de aanschaf van een nieuwe computer ook aangebracht, want deze is al acht jaar oud, weliswaar aangevuld, schoongemaakt en opgepoetst, maar het beestje vertoont toch wel veel zwakheden.
Misschien dat daarmee dan de kwaliteit van mijn blog met sprongen omhooggaat. Maar eerst sparen voor een nieuwe computer... Hebt u wellicht nog liggende gelden? Ik vraag maar...
Voor vandaag houd ik het voor gezien, ik ben al heel blij dat de verslaggeving voor zover is gelukt!
Mag ik zeggen tot een volgende keer?
Vriendelijke groeten,
Hanne Lore